مبانی قرآنی توبه در صحیفه سجادیه

نوع مقاله: مقاله علمی-تخصصی

نویسندگان

چکیده

صحیفۀ سجادیه، میراث گران‌قدر و زندگی­ساز سیّد ساجدان علی­بن الحسین(ع) است که به زبور آل محمّد(ص) مشهور ­گشته است. در ذیل حدیث متواتر و ارجمند ثقلین و نیز مفاد کلام رسول‌الله(ص) «انتم مع القرآن و القرآن معکم» آموزه­های روایی و قرآنی همسوی و همسان هستند. بدین‌سان مطالعۀ درون­مایۀ صحیفۀ سجادیه از این منظر پژوهشی ضروری و ثمربخش است. چنانچه در بررسی، ارتباط محتوایی ژرف میان این دو میراث گران‌سنگ تبیین شود، می‌تواند دلیلی استوار به صحت انتساب صحیفه به امام(ع) باشد. این پژوهش با تبیین ارتباط قرآن و صحیفه و توجه به تفسیر آیات درزمینۀ خاستگاه­های توبه تلاشی در راه نشان دادن پیوند محتوایی این دو کتاب شریف است.  پژوهش حاضر، با مراجعه به صحیفۀ سجادیه، مهم‌ترین خاستگاه­های توبه را - که ریشه در ذات متعالی و صفات کمال پروردگار دارد مانند قدرت، رحمت، غفّاریت، توابیّت، فضل - استخراج نموده، سپس هرکدام از این اصول را مورد تحلیل و بررسی بیشتر قرار داده است.